dinsdag 28 maart 2017

Allesverbrandende liefde


Hallo allemaal,

Allereerst mijn verontschuldigingen voor mijn langdurige afwezigheid. De afgelopen maanden waren voor mij nogal heftig. Zo heb ik in januari weer drie weken in het ziekenhuis doorgebracht omdat het weer helemaal mis was met mijn voet. Er was wederom een flinke infectie en er is als zodanig weer flink gesneden in mijn voet. Om een lang verhaal kort te maken, heb ik nadat ik uit het ziekenhuis ongeveer acht weken rondgelopen met een vacuümpomp op mijn voet, die pomp is er nu af en nu moet ik wederom het zéér langdurige genezingsproces 'uitzitten'. 

Verder ben ik ongeveer twee maandenlang grúwelijk verliefd geweest. Echt grúwelijk. Onze 'ontmoeting' was best speciaal. Ik leerde hem kennen via een youtubevideo van hem waarin hij vertelde over zijn bipolaire stoornis. Ik vond hem zo mooi praten en was zo ontroerd door zijn video, dat ik besloot hem toe te voegen op facebook. Zonder hiermee en bedoeling te hebben overigens. Op zijn facebook pagina kwam ik erachter dat hij homoseksueel was, en in Zuid afrika woonde. Ik besloot op een van zijn statussen te reageren met de vraag 'Would you date a transgender?'

Onmiddellijk keeg ik een reactie van hem, met: 'I would', gevolg door een privebericht met een ontzettend spontane reactie van hem. We raakten in een intens en geanimeerd gesprek. Kennelijk was hij zeer manisch, want hij zat meteen vol met wilde plannen met mij, terwijl hij mij nog maar net kende. Hij wilde met me gaan reizen, naar Parijs, naar Polen , weet ik veel waarheen allemaal. Ik was ontzettend onder de indruk van zijn intense persoonlijkheid en werd op slag verliefd. In de dagen die erop volgden werd ik echt smóórverliefd op hem. Maar hij woonde helemaal in Zuidafrika... waar the hel begon ik aan? Het contact tussen ons was heel intens en ik was 'Head over heels in love' met hem.

Gaandeweg begon hij ook van mij te houden en we zeiden ook steeds tegen elkaar hoeveel we van elkaar hielden. Maar toen kwam het obstakel: Uiteindelijk wilde hij toch een man.

Ik had hem foto's laten zien van hoe ik er vroeger als jongen uitzag. Hij vond me toen hartstikke leuk. In onze whatsapp berichten zei hij telkens 'My mom says, too bad you're not a boy, because i should probably marry you'. damn, mijn hart sloeg helemaal op hol. Wat wilde ik hem graag...

Ik ging er zelfs over twijfelen of ik niet beter toch weer gewoon als man zou kunnen gaan leven, als ik daarmee zijn liefde zou kunnen hebben? Want, om eerlijk te zijn heeft het transgenderleven me eigenlijk weinig geluk gebracht. En die liefde die ik mijn levenlang al zocht, heb ik nóóit gevonden. Ik dacht er serieus over na om het transgenderleven vaarwel te zeggen en me voor te bereiden op een toekomst met hem. Ik was zó smoorverliefd.

Op een gegeven moment begon ons contact wat te bekoelen. Hij begon de afstand toch een probleem te vinden en vroeg zich af hóe groot de kans überhaupt zou zijn dat we elkaar daadwerkelijk zouden ontmoeten. Er zaten immers toch duizenden kilometers tussen ons.

Voor mij maakte het niks uit, als zou ik het hele universum voor hem moeten afreizen, ik zóu bij hem komen, hóe dan ook. Hij is een heel speciale man. Vanaf het moment dat ik hem ken voelde ik een diepe, intense en allesverbrandende liefde voor hem. De hele dag wilde ik hem spreken, maar hij is een enorm drukbezette man en best wel een bekende persoonlijkheid in Zuidafrika. Hij is een dierenrechtenactivist en zet zich in voor humanitaire doeleinden en is de hele dag in de weer voor zijn ideaal. Ik durfde hem nauwelijks berichten te sturen omdat ik bang was dat hij het te druk zou hebben, maar ik moest minstens een paar berichten per dag met hem gewisseld hebben. Elk woord dat ik van hem kreeg deed me rillen. Niet van walging maar van intense liefde. Ik wilde zó graag bij hem zijn, al was dit alleen maar in een whatsapp berichtje, het zorgde ervoor dat ik het gevoel had dichtbij hem te zijn.

Twee weken geleden echter, las ik een ietwat vervelend bericht op zijn tijdlijn. Hij vertelde daarin dat hij zou gaan ontbijten met een leuke man. Ik kreeg de rillingen en was er best kapot van. En jawel, twee dagen geleden verscheen er een foto op zijn tijdlijn van hem met zijn nieuwe vriendje. Ik kon wel doodgaan. Ik besloot hem een lange en emotionele brief te schrijven die ik via whatsapp verstuurde.

Hij reageerde heel lief en vriendelijk terug en bedankte me voor de mooie brief, maar hij zei ook: 'Lieve zohra, ik denk dat de tijd is aangebroken dat je mij gaat loslaten. Ik weet hoeveel je van me houdt, en we zullen altijd vrienden blijven, maar je moet me laten gaan' . Ik dacht echt dat ik doodging. De tranen rolden over mijn wangen en ik kon niet stoppen met huilen. Uiteindelijk heb ik hem vaarwel gezegd en hem geluk gewenst met zijn relatie. Ik begrijp hem ook goed, die man heeft nooit een vriend gehad, nog nooit een vaste relatie, en ik zou ook veel eerder kiezen voor iemand die dichterbij woont, dan voor iemand die ik nog nooit van mijn leven heb ontmoet en die duizenden kilometers bij mij vandaan woont. Maar ik had álles voor hem over.... álles. Ik zou voor hem sterven als het moest, zo intens is het gevoel dat ik voor hem heb. Maar het heeft helaas niet zo mogen zijn.

Om eerlijk te zijn ben ik er kapot van. Enerzijds wil ik best graag vrienden met hem blijven, hij is mij ontzettend dierbaar, maar het is vreselijk kwellend om hem te zien in happy foto's met zijn vriendje. Hij wil nog wel met mij chatten, maar veel meer dan 'Hallo' en 'Dag' is het niet meer. Onze diepgaande chats zijn veranderd in oppervlakkige, vluchtige berichtjes. Daar heb ik ook niet veel aan, en wat moet hij nu met een verliefde bakvis van bijna 46 jaar terwijl hij nu een vriendje, héél dichtbij heeft.

Ik wil zo graag gelukkig en blij voor hem zijn, dat hij nu eindelijk iemand heeft gevonden, maar het doet zo'n verdomde pijn. Twee maanden lang was ik volledig op hem gefocussed en nu is het ineens 'Weg' en val ik weer in die immense leegheid waarin ik zat voordat ik hem leerde kennen, echter nu met nóg een berg verdriet erbij... de ervaring die ik met hem heb gehad was enorm intens. Twee bipolaire energiën bij elkaar kan tot enorme hoogtes reiken, vandaar dat ik nu dus weer keihard op mijn bek val. Ik ben nog nóóit zó verdrietig geweest. En ook nog nooit zó intens verliefd. 

Hij wil me nog steeds ontmoeten, maar ik weet niet of ik daar wel goed aan doe. Over een tijdje zou hij nederland aandoen omdat hij op een rondreis door europa gaat en dan zou hij ook een paar dagen naar mij toe willen komen, maar ik weet niet of ik dat aankan, dit gevoel gaat nooit meer weg, en ik ben nu echt helemaal kláár met de liefde. Ik wilde hém en niemand anders. Ik vind mezelf ook veel te oud worden voor al dat gedate met mannen, ik ben het beu... ik hoopte dat hij 'degene' voor mij zou zijn, maar helaas, ik heb weer die verdomde pech.

Ik vrees dat ik alleen oud zal worden. Ik weet in ieder geval één ding zeker: Ik flirt nóóit meer met iemand aan de andere kant van de wereld... zulk verdriet kan ik echt niet meer aan.

zondag 25 december 2016

Eenzame kerst



Merry Christmas everybody.... maar deze eerste Kerstdag zit ik alleen om eerlijk te zijn.ik heb er geen trek in en mijn hoofd staat er totaal niet naar. Ten eerste voel ik me té uitgeput. Nog steeds heb ik last van mijn burn-out en zou het liefst niets anders doen dan de hele dag slapen, slapen, slapen.

Ik heb jarenlang onder enorme druk geleefd en dat eist nu echt zijn tol in extreme oververmoeidheid. Ik ben ook enorm zwartgallig, dus die 'kerstgeest' heb ik nu totaal niet. Met de kerst mis ik mijn ouders toch enorm, en om nu te zeggen dat ik een 'warme familie' heb? Nee, niet echt... en de mensen díe er nog zijn, daarmee zie ik mijzelf echt geen kerstfeest vieren.

Morgen vier ik het wel een béétje, dan komt mijn vriendin uit Uithoorn samen met haar vriend bij mij gourmetten, ik verheug mij daar wel enorm op. Daarna blijft mijn vriendin tot oudejaarsdag bij mij logeren, waarna ik met haar meega om daar Oud en Nieuw te vieren. Verder heb ik nauwelijks mensen meer om de feestdagen mee te vieren, de meeste mensen zijn op een of andere manier uit mijn leven verdwenen en om eerlijk te zijn zijn er ook weinig mensen die de laatste tijd aan mij hebben gedacht, dus wat betekent die kerst eigenlijk nog?

Mijn 'familie' hangt aan elkaar van haat, jaloezie en afgunst... zou ik daar de kerst mee moeten vieren? Dacht het niet...

Een kerstmaal? Nee hoor, vanavond eet ik gewoon twee pizzabaguettes uit de oven. Ik had ook niet echt het geld om me uit te sloven voor een uitgebreid kerst feestmaal.

Ach, ik heb wel vaker alleen gezeten met de kerst. Iedereen doet er zo debiel over. Met de kerst moet iedereen op 'magische wijze' ineens 'enorm veel van elkaar houden', alsof je dat niet gewoon het gehéle jaar zou moeten doen? Het zijn dagen als alle andere dagen.... voor mij betekent het niets speciaals meer. Ja, vroeger, als kind.... toen had de kerst nog een bepaalde magie voor mij, maar tegenwoordig erger ik me kapot aan al die kerstmuziek, kerstfilms, kerstreklames en de mierzoete 'romantiek' die-zou-moeten-heersen-met-de-kerst. De commercie ligt er zo dik bovenop. Ik ben blij als het na morgen allemaal weer voorbij is.

Oud en nieuw vind ik wél het leukste feest van het jaar eigenlijk, dat gaan we dan ook uitbundig vieren :)

Fijne kerst en oud en nieuw nog iedereen...


donderdag 22 december 2016

Eindelijk.... hormonen


Eindelijk is het zo ver.... sinds afgelopen zaterdag zit ik aan de hormonen. Dátgene waar ik jarenlang naartoe heb geleefd is nu eindelijk zover. Ik kon wel een gat in de lucht springen toen ik het recept voor mijn hormonen kreeg afgelopen vrijdag in het VU in Amsterdam.

Ik was wel nerveus toen ik mijn eerste hormoonpleister plakte en mijn eerste pilletje Androcur slikte: 'Wat gaat er nu met me gebeuren? Wordt ik een overemotionele of agressieve hormonenbom? Verandert het mijn persoonlijkheid? '

Ik moet wel bekennen dat ik erg emotioneel was. Niet persé van geluk maar eerder als een ontlading van alle stress en spanningen waarin ik de afgelopen jaren had geleefd. Ik ben echt extreem depressief en zwaar overspannen geweest, járenlang, en dat ik het allemaal heb vólgehouden. Ongelofelijk gewoon. Ombedwingbare en intense huilbuien heb ik de afgelopen dagen gehad en zware paniek aanvallen. Wat ik heb doorstaan is echt niet niks en ik geef het menigeen te doen om de gruwelijke spanningen die ik ervaren heb te overleven zonder ook maar een moment aan zelfmoord te denken.

Uiteindelijk vond de psycholoog van het VU een paar maanden geleden dat we de knoop moesten doorhakken en ik kreeg eindelijk de diagnose 'transsexueel'.

Om eerlijk te zijn ben ik óp, werkelijk óp. Alles komt er nu uit. De pesterijtjes, de gemene mensen met wie ik te maken heb gehad, de onzekerheid en alle angsten, het moet er allemaal uit.

Alleen de Diabetes kan nog weleens een probleem gaan worden. Aangezien ik in een risicogroep val kon ik geen hormoonpillen (Progynova) krijgen, maar zijn het hormoonpleisters geworden. Omdat ik nogal het nodige overgewicht heb en Progynova het risico op trombose kan vergroten, vond de endocrinoloog het verstandiger om pleisters met oestrogeen te nemen. Ik heb me daar maar bij neergelegd want het is beter dan niks.

Veertien kaar ben ik bezig geweest met het VU, bizar gewoon, en nu gaat het eindelijk gebeuren allemaal. Ik ben er best opgewonden over, dat moet ik eerlijk toegeven.

Er zijn momenten geweest dat ik dacht: 'Waar begin ik nog aan op mijn 45ste?' Maar ik ben er zolang mee bezig geweest dat ik niet op mag geven. Eindelijk ben ik niet meer 'een man die zich kleedt als vrouw' maar ga ik écht vrouw worden, mezélf worden. Ik vind het nogal wat om te verwerken.

En even dit tussendoor: diegenen die mij uitlachten en bespotten op de tgirlchat.... straks ben ik degene die lacht, want ik ben namelijk al lekker aan het afvallen en ik word straks compleet, en ik ben géén travestiet.... who's laughing now?

Ik voel me gelukkig nu een stuk beter nu ik aan de hormonen ben, het dubbele en tweeslachtige gevoel begint nu na een paar dagen al weg te ebben en dat is weer een heel stuk onrust minder.

Ik ben wel wat emotioneler nu, ik kan al janken om een scheet, maar laat het maar komen, het hoort erbij :-)

Mijn échte leven gaat nú beginnen.

woensdag 23 november 2016

'Psychisch gestoord', leven met een bipolaire stoornis




 Sinds een jaar of 24 weet ik dat ik 'bipolair' ben. Vroeger werd dit in de volksmond ook wel 'manisch depressief' genoemd. Naast déze stoornis heb ik ook last van PTSS (Post Traumatisch Stress Syndroom) en Dwang. Het één zwengelt het andere aan en het is verdómd moeilijk om hiermee te moeten leven. Toen ik een jaar of 21, á 22 was, brak bij mij 'de hel' los. Er gebeurde van alles in mijn leven en dit kon ik allemaal niet verwerken. Een mislukte 'hevige verliefdheid' die uitdraaide op niets, zorgde ervoor dat ik terechtkwam in een psychose. Aanvankelijk snapte ik niet zo goed wat er met mij aan de hand was.

Ik was ernstig in de war, had last van wanen en hallucinaties en voelde me van tijd tot tijd zwáár depressief. Het was net alsof ik werkelijk in de hel beland was. Ik herinner mij een winteravond , ik was bij mijn ouders thuis en was al langere tijd behoorlijk gespannen geweest en had al wekenlang op mijn tenen gelopen. Om mijn zinnen te verzetten besloot ik om even met de hond te gaan wandelen in het park. Het had gesneeuwd en het was een mooie, heldere avond. Ik liep met Scooby (zo heette de hond) in het park en was wat met haar aan het spelen met de bal. Plots keek ik omhoog en zag de maan in de lucht hangen. Vreemd genoeg leek het alsof die maan steeds dichterbij de Aarde kwam en hij werd ook ineens héél erg groot.

Ik werd enorm angstig en rende hysterisch naar het huis van mijn ouders en stormde binnen: 'De maan gaat tegen de aarde aanbotsen, we gaan allemaal dood!!!'. Mijn moeder keek door het raam naar buiten en zei: 'Nou, daar hangt gewoon een heel lief klein maantje in de lucht hoor, niks aan het handje'. In mijn beleving was het zó realistisch dat het écht leek alsof de maan tegen de aarde zou botsen. Ik ervoer het als zéér angstig en kon van de paniek ook niet slapen. Door alle hevige opgewondenheid had ik ook een aantal maanden bijna niet meer kunnen slapen. Ik sliep denk ik een half uurtje per etmaal en op den duur wordt je daarvan dus krankzinnig. Dat bleek maar weer uit de reeks van wanen die ik later in die periode kreeg. Het begon met een 'euforische' periode. Ik was erg creatief, schreef het ene na het andere gedicht en zweefde 'op de toppen van het geluk'.

Ik voelde me werkelijk verrúkt dat ik gedichten kon schrijven en dat ik zo creatief was. Tegelijk verkeerde ik constant in een staat van opperste 'opgewondenheid'. De kleinste dingen konden mij tot absolute verrukking brengen en me 'hyper gelukkig' maken (dat heb ik nog steeds). Het is moeilijk te omschrijven, maar het is net alsof je in een roes leeft, alsof je zwaar onder de dope zit. Vergelijk het maar met een XTC pil. Ná de 'euforische periode' komt altijd de 'aftermath'. De 'donkere kant', en die is behóórlijk donker. Voor mij is het het makkelijkst te beschrijven alsof 'alle duivels uit de hel' in je zitten. Om heel eerlijk te zijn heb ik toen in mijn waan ook gedacht dat ik 'bezeten' was. Het was echt héél eng. Ik herinner me ook nog een dag dat ik besloot om nieuwe kleren te kopen. Ik was jarenlang punk geweest en vond het nu weleens tijd voor 'gewone kleren'. Dus ik naar de Coolcat. Ik móest wat afleiding hebben, maar ik had al maanden nauwelijks geslapen. Dat wreekt zich een keer.

Ik stond midden in de Coolcat en aanschouwde de kleding en dacht: 'Wat moet ik nu kopen? Ik ben geen gewone kleding meer gewend'. Ik zweefde met mijn hoofd duizenden jaren in de toekomst en kreeg ineens de angstige gedachte dat ik door buitenaardse wezens was meegenomen naar een tijd , duizenden jaren in de toekomst. Het was echt heel erg eng. Ik zag overal complotten en had het idee van allerlei kanten in de gaten gehouden te worden door 'vreemde machten'. Ik leefde in een enorme, zwarte en angstige toestand. Een toestand die, bleek later, nodig was om te komen tot mijn werkelijke kern, van wie ik wérkelijk ben, mijn éigen identiteit, hoe vreemd dit ook moge klinken. Bijna een jaar lang heb ik nauwelijks kunnen slapen, en ik kan je verzekeren: hiervan wordt je gíllend gek, geloof me. Want als je niet slaapt, dan kun je ook je dagelijkse indrukken niet verwerken en krijg je dus overdag het gevoel dat je droomt. Ik ben zo verschrikkelijk overspannen geweest dat het leek alsof ik constant in een kermis caroussel zat. Probeer je dat caroussel-geluid maar eens voor te stellen, en dat JARENLANG in je hoofd.

Ik heb er heel vaak een eind aan willen maken, zó wanhopig ben ik geweest. Ik weet nog dat ik als een baby in de armen van mijn moeder lag te huilen van de rillende angst. Ik weet ook nog dat mijn moeder zei: 'Wat staan je ogen angstig'. Ja ik lag echt te ríllen van de wáánzinnige angst. Jarenlang heb ik in deze toestand geleefd. En eigenlijk is het met geen pen te beschrijven wat je meemaakt in je hoofd. Je leeft in een wáre nachtmerrie. Het heeft ook heel erg lang geduurd om de juiste medicatie te vinden. En ondanks de medicatie die ik momenteel slik gaat het vaak nog steeds niet goed. Maar na 24 jaar heb ik wel geleerd er enigszins een draai aan te geven en het een plaatsje te geven in mijn leven hoewel het nog steeds niet 'makkelijk' is.

Als je bipolair bent, beleef je het leven héél intens. Je zweeft constant tussen twee extremen: ÓF je bent héél gelukkig, óf je bent díep, díep depressief met een gevoel alsof er een molensteen op je ligt. Níks interesseert je dan meer en álles irriteert je, zelfs die dingen waarvan je normaal gesproken gelukkig zou worden. Overal zit een donkere waas omheen , zélfs op dagen dat de zon heel fel schijnt. Doordat ik hiermee nu al bijna een kwart eeuw leef, ben ik niet meer zo 'onder de indruk' van 'een depressie-tje' meer of minder. Ik kan het nu gelatener over mij heen laten komen en beter relativeren en bekijk het als een film, vanop afstand. Dat helpt mij het te kunnen dragen. Het heeft ook zo zijn voordelen, omdat het leven vóór en 'mét een 'bipolair' nooit saai is, je beleeft constant van alles. Gelukkig kan ik tegenwoordig wat beter mijn emoties uiten dan indertijd. Omdat ik me nooit uitte en al mijn emoties maar opkropte en altijd maar probeerde om perfekt te zijn, kwam ik in een spiraal van psychoses en depressies. En geloof mij: 'Dit gun je je ergste vijand niet.'

Ook mijn hoge gevoeligheid is vaak een belemmering in het dagelijks leven. Ik moet me vaak afsluiten voor indrukken. Nare socialmedia berichten of haatreacties kunnen mij helemaal uit balans brengen. Leg dat maar eens uit aan mensen die altijd goed in hun vel zitten, zij zullen je niet begrijpen. Maar ik ben een taaie en heb nu gemerkt wat ik geestelijk aankan. Misschien ga ik er ooit nog weleens een boek over schrijven, dit zou voor mij heel goed zijn voor de voor de verwerking.

Want, hoewel het nu wel een stuk beter met mij gaat dan toen het net begon, heeft het toch diepe sporen bij mij nagelaten, en de herinneringen zijn soms nog steeds angstwekkend. Vaak beleef ik alles opnieuw in mijn dromen. Slapen is nog steeds erg lastig. Ik slik slaapmedicatie, anders zou ik het helemaal niet trekken. Ik mag dit niet elke dag. Om de dag mag ik één slaappil, anders raak ik eraan verslaafd. De dagen dat ik géén slaappil mag slikken voel ik me vaak erg beroerd en lamlendig vanwege de slapeloosheid. Maar wanneer ik 'een pil mag', dan slaap ik als een rood en voel ik me de dag daarna heerlijk. Zo'n slaappil is voor mij dan ook altijd een 'happy de peppie' moment. Het is dus altijd 50/50. Een goede dag, een slechte dag, maar dat is 'leefbaar'voor mij, alles beter dan je élke dag slecht te voelen.

Ik ben van heel ver gekomen, maar... ik ben er nog steeds, en ben van plan nog wel even te blijven :). Twee jaar geleden heb ik een zgn 'Kundalini Reiki' inwijding gehad. De afgelopen tijd heb ik mezelf veelvuldig met Reiki behandeld en ik bemerk nu echt dat mijn emoties meer in balans beginnen te komen en ik éindelijk rustiger begin te worden. Dat wat medicatie jarenlang níet lukt, dat lukt met Reiki dus wel. Het is heel bijzonder.Ik ben gelukkig nog in staat om het allemaal nog na te vertellen. Nu moet ik proberen mijn focus te richten op de toekomst, hoewel dit nog erg moeilijk is, daar het zo'n enorm deel van mijn leven heeft beslagen.

Er ligt nog een toekomst voor me, en ik hoop die toekomst 'gelukkig' te kunnen doorbrengen.

Ik blog nu ook op YOORS


Even een korte mededeling: Sinds kort ben ik ook blogger op YOORS. Nu vraag je je af: 'Wat is Yoors'? 

Mijn persoonlijke pagina vindt je HIER: https://yoo.rs/zohra.boelhouwers/

'Yoors' is een 'bloggers-comunity', die 'de beloning van  haar leden' voorop heeft staan. Als je op Yoors blogt, dan wordt je daarvoor betaald. Dat is dus heel leuk om een leuk centje bij te verdienen met je schrijfsels.

Wil je op mijn blogs daar reageren? Dan moet je je even aanmelden op Yoo.rs 

Wees gerust, lieve, trouwe lezertjes, ik zal dit blog ook gewoon aanhouden hoor, maar op Yoo.rs heb ik tenminste het gevoel het allemaal niet voor 'Jan-met-de-korte-achternaam' te doen :)

Ik hoop je daar ook te mogen tegenkomen :-)

zondag 20 november 2016

Het gaat de goede kant op

<==== De foto hiernaast is niet de méést recente foto van mijn voet maar wel één van de meest recente. Ik heb mijn iPad nu even niet bij de hand om de meest recente foto op mijn blog te plaatsen maar dit komt aardig in de buurt.

Het gaat eindelijk écht de goede kant op met mijn voet. Het wondje is nu bíjna dicht, en er lekt ook nauwelijks meer vocht uit het wondje. Dus dat is mooi.

Tja, het afgelopen jaar was niet het meest leuke jaar uit mijn leven. Ik heb behoorlijk in de lappenmand gezeten. Het was vooral een vreselijk éénzaam jaar, want ik heb behoorlijk wat tijd 'achter de geraniums' doorgebracht, omdat ik niet veel anders kón dan dat. Een jaar waarin ik ook noodgedwongen mijn leven móest overdenken, omdat je niet veel anders kan als je niet anders dan tussen vier muren leeft.

Hoewel ik nu een stuk mobieler ben dan een jaar geleden ben ik geestelijk nog steeds niet in orde. Ik heb echt zware klappen te verwerken gekregen, maar ook heb ik bemerkt wat een enorme veerkracht ik heb gehad om het allemaal maar even te doorstaan. Leven met de gedachte dat misschien wel je halve voet er af moest, door een vreselijke infectie, en daarbij de Diabetes die debet was aan een zéér trage genezing. Ik zal die meiden van de thuiszorg trouwens wel heel erg missen. Voor iets meer dan een jaar lang waren zij bijna dagelijks toch mijn enige aanspreekpunt en sociale contact in een zéér eenzame periode. Dat wordt dus afkicken.

Dankzij die Trulicity pen die ik sinds een week of drie gebruik, zijn mijn suikers behoorlijk gekelderd. Daar waar ik 'normaal' gesproken een nuchtere waarde had van om en nabij de 13.4 (wat véél te hoog is) heb ik nu gemiddeld 7.8 tot 8.4. Dat is een hele verbetering.

Aangezien ik pas sinds vorig jaar mei weet dat ik diabeet ben, wist ik nog niet goed wat dit inhield. Daarom ben ik nu dus mooi met de neus op de feiten gedrukt. Mijn moeder was ook diabeet, en ik begreep het nooit zo goed als zij weer eens intense grafbuien had. Je kan je enorm slecht voelen als je suikers te hoog zijn en vreselijke stemmingwisselingen hebt. Nu de suiker beter gereguleerd is voel ik me ook niet meer zo slecht....

Het is net of ik uit een vreselijke nachtmerrie aan het ontwaken ben, en ik kijk dan ook vol ongeloof terug op deze afgrijselijke periode.

Een jaar geleden was er nog een enorme hap uit mijn voet. Nu heb ik een (bijna genezen) viertenige voet. Er zit nu een mooi litteken bovenop. De zwelling is eindelijk weg en het is net alsof het altijd zo geweest is. Ook begint het gevoel in mijn voet langzamerhand een klein beetje terug te komen. Dat is dus positief allemaal.

Maar geestelijk was het werkelijk een hel. Als je zoiets meemaakt heeft dit niet alleen effect op je fysiek, maar ook mentaal brengt het het nodige met zich mee. Door de 'gedwongen rust' komt er allerlei oud zeer uit je verleden omhoog in de vorm van flashbacks. Onverwerkt verdriet, rillende angsten, gruwelijk was het. Als je het zelf niet hebt meegemaakt zul je dit ook nooit begrijpen. Maar het is werkelijk alsof je in een nachtmerrie leeft. Ik was ook behoorlijk prikkelbaar en zwáár overprikkeld door de constante spanningen. Dat doet wat met je hersens hoor. Ik heb wat áf zitten janken in mijn eentje.

Gelukkig zijn er ook genoeg positieve dingen te melden. Want vanaf volgende maand , 16 december welteverstaan, ga ik éindelijk beginnen met hormonen. Het VU heeft mij eindelijk toestemming gegeven. Dankzij de Trulicity zal ik afvallen en zal ik tegen de tijd dat ik geopereerd zal worden, op gewicht zijn. Door de Trulicity heb ik nauwelijk meer honger en niet meer zo'n behoefte om te snacken. Niet dat ik dat al veel deed hoor, integenstelling tot wat veel mensen denken als je overgewicht hebt, ik heb gewoon veel aanleg, terwijl ik héél normaal eet. Maar goed, dat is nu ook te verwaarlozen.

Ik heb ook besloten om bepaalde nare mensen geen aandacht meer te geven, zoals bepaalde internettrollen... ;) hun negatieve gedrag zegt immers meer over hén dan over mij.... fucking jealous bitches.

Hoewel het negatief aanvoelde, was dit een jaar van grote (geestelijke) opruiming...

Twee jaar geleden heb ik alle drie inwijdingen gehad van de Kundalini-reiki. Ik kan nu 'hands-on' mensen behandelen, maar ook op afstand. Dus geef maar een gil als je een healing nodig hebt voor 'teen of tander'.

Ook ben ik van plan mijn tarot-skills te gaan verbeteren, en in die combinatie in de toekomst mensen te gaan helpen. Wie weet wat het me gaat opleveren.

zondag 6 november 2016

Zwarte Piet bullshit

Vreemd eigenlijk he, dat de discussie om #zwartepiet zoveel kan losmaken bij de mensen? Als ik naar mezelf kijk, dan zit ik vól met ergernis als ik weer eens van die idiote voorstellen over Zwarte Piet zie langskomen.  Roetveeg pieten, stroopwafelpieten, regenboogpieten, gele pieten, groene pieten en sinaasappelpieten.

De intocht van #sinterklaas in amsterdam, met alléén maar ROETVEEGPIETEN, en het #sinterklaasjournaal ook alleen maar met ROETVEEGPIETEN. Ik kan me er zo kwaad over maken dat een stel miereneukers die zwáár in de minderheid zijn, het hele land in rep en roer krijgen vanwege die Zwarte Piet.en nog hun fucking zin krijgen ook, want zelfs de bekende supermarkten houden er al rekening mee. Ik kots van dat politiek-correcte gedoe.

Ik heb hem NOOIT geassocieerd met slavernij of discriminatie en dan zijn er van die achterlijken die vinden dat wij maar rekening moeten houden met die tere zieltjes die zich zó beledigd en gediscrimineerd voelen om onze pieterbaas, die totaal géén kwaad in de zin heeft. Alleen een stelletje azijnzeikende 'gekleurde mensen' voelt zich weer beledigd. Ik word elke dag gepest en getreiterd door 'gekleurde mensen' op straat, zelf discrimineren ze bij de vleet en dan voelen zij zich beledigd door fucking Zwarte Piet? Donder toch een eind op!

Ik word élke dag beledigd, op straat, in de winkel, op het internet, dan kan ik ook tegen iedereen wel aangifte doen en eisen dat er alléén maar 'transsexuele piet-innetjes' zouden moeten bestaan, ik zou toch geen leven meer hebben?

Please, shut the fuck up met die Zwarte Pieten crap.... ik ben het meer dan beu!!!

vrijdag 4 november 2016

Get a fucking life, bitch

Ze is regelmatig ingelogd op www.tgirl.nl onder de naam 'Sareena Tgirl' of 'Nadya Thomasz', welke fucking naam d'r naam ook écht mag zijn, het boeit me niet, maar dit walgelijke monster heeft werkelijk géén leven. 'Het' houdt mijn blog nogal in de gaten, want elke keer als ik ben ingelogd op Tgirl valt het schepsel me lastig met dingen die ze leest op mijn blog. 'Ze' vindt me kennelijk nogal interessant, want ze heeft blijkbaar niks anders te doen dan mij in de gaten te houden. Het walgelijkste van het walgelijkste krijg ik naar mijn kop gesmeten, en waaróm? Ik weet het niet. Kennelijk vindt zij mij nogal lelijk en dik en walgelijk en zichelf héél mooi en héél erg speciaal.

Vergeet niet meisje, wie hoog vliegt, zal laag vallen. Karma zal zijn weg naar jou wel vinden, dus ik hoef niets te ondernemen want je graaft zelf je eigen graf wel, bitch! Jouw foto zal tot in de eeuwigheid rondzwerven op cyberspace en iedereen die op jou googlet, zal jou vinden op mijn blog. Kennelijk ben ik niet de enige die jij lastigvalt, want heb al op diverse profielen jouw naam rond zien dwarrelen. Je bent kennelijk een echte psychopaat. Eigenlijk ben je heel erg zielig, er zullen wel heel nare dingen in jouw leven gebeurt zijn waardoor jij het nodig vindt om andere mensen, die jou niet lastigvallen, te gallen en te treiteren.

Van achter je computertje durf je me wel lastig te vallen, maar een confrontatie met mij in levenden lijve durf je niet aan, want ik maak je werkelijk áf, vies scharminkel dat je bent! Laffe crackhoer.... ga lekker je neus vol stoppen , drugshoer!

Ik heb één advies voor jou. Hou er rekening mee dat álles wat je een ander aandoet in drievoud naar jezelf terugkeert. Bij deze vervloek ik je..... pas op met wie je speelt, want je bent nog niet jarig!

maandag 31 oktober 2016

Klaar voor mijn nieuwe leven!


Éindelijk gaat het dan gebeuren voor mij. Vorige week ben ik wederom gebeld door het VUMC in Amsterdam. Dit keer met de mededeling dat we vanaf volgende maand, net voor de kerst, eindelijk gaan beginnen met de hormoonbehandeling. Dát waar ik nu al jaren naar toeleef staat nu eindelijk te gebeuren. Wát een mooi kerstkado zal dat zijn. Ik ben benieuwd of mijn transformatie nét zo mooi zal verlopen als in het filmpje hierboven, maar dat gaan we dan vanzelf merken.

Ik heb echter wel een dubbel gevoel en ben best bedroefd en vraag me vaak af waarom het niet eerder kon, maar de omstandigheden waren er gewoon niet naar. Ik was té verward, té depressief en ben geestelijk finaal ingestort nadat mijn moeder overleed. De psycholoog van het VU vond het belangrijk dat ik eerst bepaalde dingen een plaats zou geven ,voordat er überhaupt met hormonen begonnen kon worden, maar ik ben intussen wel wat gewend. Geen énkel 'depressietje' krijgt mij er meer onder. Ok,ik mag dan af en toe als een dood vogeltje op de bank zitten, flabbergasted mezelf afvragend: 'What the fuck happend in my life?', maar ik ga er niet aan kapot, hoewel dit soms wél zo lijkt.

De jarenlange depressies hebben mij sterk gemaakt, en niets krijgt mij er meer onder.

Ik vind het wel heel jammer dat mijn ouders deze transitie niet meer mee mogen maken met mij. Mijn moeder zou dan eindelijk haar dochter krijgen waar ze zo op had gehoopt, toen zij zwanger was van mij, maar het mag niet zo zijn. Maar goed , eigenlijk ben ik altijd al een meid geweest. Dat zei mijn moeder vroeger altijd al tegen me: 'Je bent net een meid en je hebt gewoon vrouwenborsten', als ik eens ongegeneerd voor de spiegel stond en ijdeltuitend met mijn haar bezig was en urenlang stond te föhnen. Indertijd sloeg ik er geen acht op. Ik had mijzelf immers al geaccepteerd als een soort van 'feminine gay boy', maar toen later de depressies en psychoses kwamen, werd ik me pas écht bewust van wie ik wérkelijk was.

Een jarenlang geestelijk en hels proces is voorafgegaan aan de persoon die ik nu ben geworden. Ínktzwarte depressies en gruwelijke eenzaamheid heb ik moeten doorleven om tot bewustwording te komen.

Nog steeds ben ik niet bijgekomen van al die jaren van depressies. Het is werkelijk een aanslag geweest op mijn geest, maar vooral ook mijn lichaam. Ik ben elke dag werkelijk honds- en hondsmoe, trek me nog steeds veel terug als een kluizenaar, maar daar zit ik niet meer zo mee. Ik ben de eenzaamheid voorbíj en kan het steeds beter vinden met mezelf.

Van mensen verwacht ik niet meer zoveel. De enige persoon op wie je kunt vertrouwen ben je zelf. Ik ben dus niet meer eenzáám maar eensáám. Samen met mezelf dus. Fuck the world....

Het is nu ook al een jaar dat ik geen contact meer heb met mijn zus. Ik hoef haar ook niet meer te zien. Hoelanger we elkaar niet zien, hoe minder de behoefte wordt om haar  te zien. Al waar zij mee bezig was , was op een heel narcistische wijze 'mijn held' uit te hangen en gedraagt zich op facebook op een manier van 'kijk mij eens goed zijn voor mijn arme, zielige zus'. Toen wij ruzie kregen moest zij heel breed op facebook uitmeten 'wat voor een slecht persoon ik wel niet was',  en 'hoe ik misbruik van haar gemaakt zou hebben', terwijl zij 'zo goed voor mij was geweest', ja, ammehoela.... ik ga er verder niet over uitwijden, maar als je eigen zus iets zó persoonlijks op facebook moet vermelden, dat is dat niet je zus, maar iemand die alleen maar uit is op aandacht en 'veren in haar kont', donder maar lekker op. Ik heb je niet nodig!

Ik ga mijn nieuwe leven tegemoet.... hopelijk ook met nieuwe, leuke mensen. Ik ben er klaar voor! Wég met alle ratten!

zaterdag 22 oktober 2016

Transseksuele liefdesperikelen

Transgender zijn heeft nogal zijn 'precaire' kanten. Vooral wanneer je je nog bevindt in de 'begin-fase', en je af en toe nog weleens 'zin' hebt in 'het een of het ander', if you know what i mean? Toen ik jonger was, was ik nogal weleens wild aan het daten. En als je nog in de fase verkeert dat je eigenlijk officieel nog 'man' ben, maar van alles moet doen om er als een vrouw uit te zien, kun je nog weleens in hachelijke situaties terecht komen. Vooral wanneer er eens een scharrel bleef slapen. Zo kan ik me de tijd met Florin  (naam is gefingeerd)  nog goed herinneren. Florin was een Roemeen die ik destijds had leren kennen via Hi5. Hij sprak geen woord Nederlands, maar was blóedmooi... een echte Adonis. Toen ik hem voor het eerst zag was ik meteen smóór verliefd.

Florin en ik hadden een afspraakje en hij bleef slapen. Nu vond ik het altijd sowieso nogal lastig als er eens iemand bleef slapen, want dit hield in dat zij  's morgens naast mij wakker werden met mijn 'mannenkop'. Officieel wás en bén ik nog steeds 'man', ook al 'voel' ik me dan vrouw, ik moet nog steeds van alles doen om er als een vrouw uit te zien, en aangezien mijn gezicht nog altijd niet gelaserd is, moet ik mij nog elke ochtend scheren, hoe vreselijk ik dit ook vind. Ik vond het nooit zo'n prettig idee als er iemand naast mij ontwaakte en ik had een gezicht vol met stoppels, terwijl die persoon de avond ervoor met een 'diva' ging slapen, om het zo maar eens te zeggen. Ik was dan altijd bang dat een man een afknapper op mij zou krijgen, dus iemand bij mij laten slapen, dat durfde ik eigenlijk nooit!

Maar goed, het kwam weleens voor dat er iemand bleef  'slapen'. En ik voelde mij dan nooit zo op mijn gemak en sliep dan nooit rustig.

Wat ik dan altijd deed, was 's morgensvroeg heel vroeg opstaan, vóórdat hij wakker werd. Ik ging me dan snel douchen, scheren en uitgebreid opmaken en kroop dan weer naast mijn liefje in bed, hem het idee gevend dat ik als ik opstond,net zo mooi was als wanneer ik naar bed ging.

Zo heb ik dat met Florin een paar weken volgehouden, ik was werkelijk áfgemat en úitgeput, van het vroege opstaan. Uitendelijk werd het met Florin niks en ben ik weer verder gegaan met mijn leven, maar toch waren dit hilarisch momenten als je erop terugkijkt. Ik denk er nog weleens aan terug en dan moet ik weleens lachen in mezelf.

Zo komen er de laatste tijd steeds meer herineringen omhoog waarover ik nog steeds verbaasd ben dat ik die dingen werkelijk heb meegemaakt!